TUTAJ MOŻESZ CZYTAĆ, ALE POTRZEBUJESZ DRUGIEGO, ŻYWEGO CZŁOWIEKA ..........WIELU PRZED TOBĄ POSZŁO TĄ DROGĄ I WYGRAŁO..........SPRÓBUJ
   
 
  Duchowość niedoskonałości
Słuchanie historii życia Anonimowych Alkoholików to jakby słuchanie - lub raczej współuczestniczenie, czy może wręcz współprzeżywanie - trzech aspektów doświadczenia uwolnienia. Pierwszy i najbardziej oczywisty, to uwolnienie od samego uzależnienia, od obsesji alkoholowej i jej skutków. Skupienie na alkoholu - na tym, aby go dostać, mieć i aby go nie zabrakło - ustępuje miejsca skupieniu na innych rzeczach. Drugie uwolnienie dotyczy tego, co w AA nazywa się Ľródłem naszych problemów, czyli egocentryzmu. Ludzie niegdyś skupieni wyłącznie na sobie zaczynają powoli zmieniać perspektywę i spoglądać poza siebie, zaczynają z autentycznym zainteresowaniem zauważać innych ludzi. Trzecie uwolnienie dotyczy zakłamania, strachu i braku uczciwości towarzyszących samooszukiwaniu się; dotyczy tego upiornego uczucia, że nie wie się w ogóle kim się jest. Zakłamanie przechodzi stopniowo w odkrywanie prawdy o sobie, rzeczywistej lecz ograniczonej, ograniczonej lecz prawdziwej.
Alkoholicy i inni uzależnieni nie są jedynymi ludĽmi, którzy doświadczają uwolnienia. Nie tylko oni zresztą go potrzebują. "Zwykli ludzie" również ulegają obsesjom, egocentryzmowi i zakłamaniu; każdy może doświadczyć podobnego uczucia jeżeli tylko na nie się otworzy. Może nam otworzyć oczy na bezsensowność naszych przyzwyczajeń nawet małe dziecko, które szarpiąc nas za rękaw wyrwie nas z tępoty wpatrywania w ekran telewizyjny. Żona lub mąż jednym delikatnym dotknięciem może nas uwolnić od litowania się nad sobą. Postać z bajki może z niezwykłą ostrością pokazać nam tę część nas, którą skrywamy nawet przed sobą. Słowo "przepraszam", gdy przynosi natychmiastowe przebaczenie; wysłuchanie czyjegoś smutku i zobaczenie po raz pierwszy własnego cierpienia; usłyszenie słów "kocham cię", gdy właśnie zrobiliśmy coś niewybaczalnego - oto uniwersalne doświadczenia dostępne każdemu człowiekowi. Mówiąc językiem duchowości, której przeciwstawieniem jest uzależnienie, można użyć umownego uogólnienia, że "alkoholik" to po prostu zwyczajna ludzka istota.
Uwolnienie staje się możliwe z chwilą, gdy porzucimy ideę, że duchowość możemy zaplanować - czy to dla siebie, czy dla kogokolwiek innego.
Pewnego razu mężczyzna imieniem Patrick zapragnął odwiedzić Ziemię Świętą. Słyszał o częstym porywaniu samolotów w tamtej części świata, a że był wyjątkowo przezorny i dobrze zorganizowany, zadbał więc starannie o bezpieczeństwo swojej wyprawy. Jednakże, ledwie wsiadł do samolotu, pod jego fotelem wybuchła bomba, wyrzucając Patricka przez dziurę w kadłubie samolotu. Lecąc w dół, robił błyskawiczny przegląd decyzji, które miały mu przecież zapewnić bezpieczeństwo. Wybrał lot liniami Pan Am zamiast TWA; na przesiadkę zdecydował się w Szwajcarii zamiast w bardziej niespokojnych Niemczech lub Włoszech; na podróż wybrał sobotę, a nie środek tygodnia; i dosłownie kilka minut przed odlotem poprosił o zmianę miejsca żeby nie siedzieć w środku, a przy oknie. Tymczasem znajdował się już na wysokości niespełna 3 tysiące metrów nad ziemią i nie widział żadnych szans ratunku. W ostatecznej desperacji przywołał resztki wiary i zawołał: "Święty Franciszku, pomóż mi". Nagle, ku jego zdumieniu, ręka z niebios schwyciła go za kołnierz i Patrick przestał spadać. Jednocześnie rozległ się głos: "Ale który święty Franciszek ?"
Alkoholizm i inne uzależnienia, cechujące się silnym przywiązaniem do obsesji i "samoprzymusu", pozwalają lepiej zrozumieć, na czym polega doświadczenie uwolnienia. Największym chyba paradoksem dotyczącym duchowości jest to, że doświadczenie uwolnienia staje się dostępne dopiero, gdy sami zwolnimy ucisk i puścimy to, co tak mocno chcemy zatrzymać. W tym tkwi paradoks kapitulacji. Zaczyna się ona wraz z przyznaniem, że nie mamy kontroli nad tym, na czym zaciskamy dłonie, że w istocie, nie mamy kontroli nad niczym. Doświadczenie kapitulacji polega więc na przyjęciu prawdy o realnej rzeczywistości, a jest to możliwe dopiero wtedy, gdy zdołamy wyzbyć się naszych iluzji i fałszywych pozorów (naszej "nierzeczywistości").
Jeżeli kapitulacja jest aktem "zwolnienia uścisku", to doświadczenie przemiany można by nazwać dĽwignią uruchamiającą ten akt; jest to punkt zwrotny, w którym następuje odejście od "zakłamania" jako sposobu widzenia rzeczy i przejście do akceptacji rzeczywistości dostrzeżonej w wyniku kapitulacji.
Egocentryzm uniemożliwiający osiągnięcie duchowości ma swe Ľródło w samooszukiwaniu się wynikającym z fałszywego stosunku do rzeczywistości; zaś ten stosunek zaczyna się od zniekształconego widzenia i niewłaściwego pojmowania natury rzeczywistości oraz naszych z nią reakcji. Przełamanie tego zakłamania i konfrontacja z rzeczywistością stanowią najważniejsze punkty tego co Anonimowi Alkoholicy nazywają "sięgnięciem dna".
Doświadczenie uwolnienia zdarza się najczęściej w momencie wyczerpania, kiedy "dajemy za wygraną", rezygnujemy z dalszych usiłowań i właśnie ta rezygnacja pozwala nam po prostu być. O znaczeniu Uwolnienia pisał w swojej książce "O różnorodnych doświadczeniach religijnych" William James: droga do sukcesu, o czym świadczą niezliczone zwierzenia osobiste, prowadzi przez"kapitulację" Przez bierność, nie aktywność; zrelaksowanie, nie zawziętość. Porzućmy poczucie odpowiedzialności, odpuśćmy sobie, zrezygnujmy z zabiegania o własny los i powierzmy to siłom wyższym, bądĽmy obojętni na to, co z tego wszystkiego wyniknie, a okaże się, że nie tylko doznamy wielkiej wewnętrznej ulgi, lecz często również, na dodatek, osiągniemy dokładnie to, czego z głębi serca się wyrzekliśmy Coś musi ustąpić, wewnętrzna twardość musi pęknąć i rozpłynąć się; dzieje się to często automatycznie, pozostawiając człowiekowi wrażenie, że został pokonany przez jakąś wewnętrzną moc.
forma regeneracji przez zrelaksowanie, przez rozluĽnienie uścisku Jest to danie naszemu małemu prywatnemu konwulsyjnemu ja odpoczynku i odkrycie, że ponad nami jest jakieś większe Ja. Uwolnienie najbardziej utrudnia odmowa "rozluĽnienia uścisku" z obawy o utratę poczucie bezpieczeństwa, pewności, oczekiwania zamierzonych efektów. Uwolnienie, podobnie jak sama duchowość, wymaga ryzyka.
Wielce uczony mąż - taki, co to chełpił się swą nadzwyczajną mądrością - udał się do Rabina z Berdyczowa, aby swoim zwyczajem posprzeczać się kwestionując nienowoczesne jego zdaniem prawdy wiary. Wchodząc do domu cadyka zobaczył, że ów chodzi tam i z powrotem w ekstatycznym uniesieniu. Na gościa nie zwrócił nawet uwagi. Po chwili jednak zatrzymał się, spojrzał i rzekł: "A może to jednak prawda !". Uczony mąż usiłował odzyskać pewność siebie, ale jakoś nie mógł. Wpatrywał się w cadyka, który wzbudzał w nim przestrach, a jego proste słowa jeszcze większy. Rabin Levi Yitzhak spojrzał nagle na przybysza i spokojnie rzekł: "Synu mój, wielcy wyznawcy Tory, z którymi dyskutowałeś, nie byli w stanie cię przekonać.
Odchodząc śmiałeś się tylko z ich słów. Nie mogli wyłożyć ci na stół Boga i Jego Królestwa i ja też tego nie potrafię. Ale synu mój, pomyśl tylko ! Może to jednak prawda. Może to prawda !!!". Ze wszech sił wielce oświecony mąż chciał zaprotestować, ale to jedno okropne słowo "może" dĽwięczało mu raz po raz w uszach uniemożliwiając jakikolwiek sprzeciw.
"RozluĽnienie uścisku" polega na rezygnacji ze sprzeciwu wobec rzeczywistości, jest rezygnacją z domagania się pewności: można to sobie wyobrazić jako zrzucenie więzów strachu i głodu posiadania, od których Uwolnienie wyswobadza. Przypomina to "przebudzenie" wraz z odkryciem, że kajdany zostały zdjęte - możemy unieść ramiona i rozprostować je. Łańcuchy jednak nie opadną, jeżeli to my sami tak będziemy się bali wyzwolenia, że pozostaniemy do nich przywiązani. Nasze okowy mogą już nie być do nas przywiązane, a my jeszcze wciąż możemy być. Uwolnienie zatem w swym głębszym wymiarze wymaga zerwania naszego przywiązania do krępujących nas więzów.
Pułapka przywiązania oraz potrzeba wyrwania się z niej to stały motyw w tradycjach duchowych. "Przywiązanie" zwykle przedstawia się jako umiłowanie materialnych dóbr, ale w języku tradycji duchowych owa materialna rzeczywistość rozumiana jest raczej metaforycznie. Na przykład św. Franciszek z Asyżu częściej mówił o ubóstwie duchowym niż materialnym. Mówiąc o ubóstwie i "uwolnieniu się od przywiązań" miał na myśli nie rezygnację z dóbr doczesnych, lecz z należnych "praw" i własnej woli. Wyrzekając się przedmiotów i dóbr, św. Franciszek wyrzekł się również prawa do upierania się przy swojej woli; stał się przez to, jak póĽniej napisał William James: "autentycznie obojętny na to, co się z tym wszystkim stanie".
Podobny rodzaj nieprzywiązania stanowi istotę i ducha filozofii buddyjskiej.
Wielki święty buddyjski Nagarjuna odziany jedynie w przepaskę na biodrach nosił zupełnie do tego nie pasującą, żebraczą miskę ze szczerego złota, którą podarował mu król będący jednym z jego uczniów. Pewnej nocy, tuż przed zaśnięciem w ruinach starego klasztoru, zauważył złodzieja kryjącego się za kolumną. "Masz, weĽ to sobie"- rzekł Nagarjuna podając mu złota miskę. "W ten sposób nie zakłócisz mojego snu".
Złodziej skwapliwie wziął miskę i zniknął. Następnego ranka zjawił się z powrotem z miską oraz z prośbą. Powiedział: "Kiedy tak łatwo dałeś mi wczoraj tę miskę, sprawiłeś, że poczułem się bardzo ubogi. Przyszedłem, abyś nauczył mnie jak uzyskać bogactwo, dzięki któremu tak łatwo uwolnić się od naszych przywiązań".

Wszystkie tradycje duchowe kładą nacisk na owo nie-przywiązanie, co nie oznacza, by zalecały pogardę wobec dóbr materialnych. Problemem nie są przedmioty jako takie - złota miska nie jest zła sama przez się. Problem pojawia się nie dlatego, że posiadamy rzeczy, lecz zaczyna się wtedy, gdy nasz stosunek do nich zmienia się w "przywiązanie"; kiedy rzeczy stają się dla nas czymś więcej niż tylko "przedmiotami" - gdy przywiązujemy do nich taką wagę, jakby były istotnie częścią naszego Ja.

Fragment książki Ernesta Kurtza pt. "The Spirituality of Imperfection" Przygotowywanej do druku przez poznańskie wydawnictwo Media Rodzina of Poznań w przekładzie Ewy Woydyłło

Przedruk z kwartalnika "Arka" wydawanego przez Komisję Edukacji w Dziedzinie Alkoholizmu i Innych Uzależnień Fundacji im. Stefana Batorego numer 13 czerwiec 1995.


dodajdo dodajdo.com koniec




Dodaj komentarz do tej strony:
Twoje imię:
Twój adres email:
Twoja strona:
Twoja wiadomość:

 
Nazwa użytkownika:
Hasło:
Przycisk Facebook "Lubię to"
 
Reklama
 
Kroki AA mp3!
 
kroki AA mp3!
 
1717749 odwiedzający (4791126 wejścia)
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=